ಶಹೀದ್...!

ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿರುವ ಅನುಭೂತಿ ನನಗಾಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಿರಬಹುದು? ಏನು ಮಾಡಲಿ, ಏನೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ನನಗೆ.
ಬಹಳ ಸಮಯದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಜನರ ಗೊಣಗು, ಶೋಕ ತುಂಬಿದ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಕಳೆದು, ಒಮ್ಮೆಲೆ ಶಾಂತ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತೇ? ಅಯ್ಯೋ, ನನಗೆ ಹಸಿವು. ಅಮ್ಮ ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಊಟ ಏಕೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ?
ನನ್ನಮ್ಮ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ. ನನ್ನನ್ನು ಕುರಿತು ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು. "ನೋಡು ಮಗು, ಇಂದು ಆಗಬಾರದ್ದು ಆಗಿಹೋಯಿತು. ಇನ್ನು ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬರಬೇಕಿದ್ದ ನಿನ್ನ ತಂದೆ, ಇನ್ನೆಂದೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲಾರರು. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಿತಂತೆ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯು ಅದರಲ್ಲಿ ವೀರವೇಶದಿಂದ ಹೋರಾಡಿದರಂತೆ. ಅನೇಕ ವೈರಿ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಕೊಂದು, ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಪಾಪಿಯೊಬ್ಬನ ಗುಂಡಿನಿಂದ ವೀರಮರಣ ಹೊಂದಿದರಂತೆ ಮಗು." ಕೊನೆಯ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ನನ್ನಮ್ಮನಿಗೆ ದುಃಖ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ, ಪಾಪ ನನ್ನಮ್ಮ...!
"ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ನಾನು ಧೈರ್ಯಗೆಡುವಂತಿಲ್ಲ, ನೀನು ದುಃಖಪಾಡಬಾರದು, ಸರಿಯೇ?" ಬಹು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನನ್ನಮ್ಮ ಹೇಳಿದಳು. ಅಂತೆಯೇ ನಾನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕಲ್ಲವೇ...?
ದೇಶಸೇವೆಗಾಗಿ ನನ್ನಪ್ಪ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರು, ನನಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿದೆ...!
ಜೈ ಹಿಂದ್...🇮🇳


~PRN

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

We were never meant to be - Palle Vasu

Image
We were never meant to be - Palle Vasu Yet another round of excellent storytelling, but reading this was somewhat unusual. The entire set of events were excellently planned, each character had cast some essence in the background, since only three character were in the foreground; Vikram, Anika and later Mathura.  The story begins with Vikram's silly teenage infatuation towards Anika, her being unaware of it. With him assuming something, reality being some other thing, his life became a complete mess. He continues the same foolishness even after being an adult, well let me think if it's foolishness in the first place! After a long debate, I concluded it is dumbness indeed :) While the story goes on, I couldn't make out what was in Anika's mind, was she doing things deliberately without thinking about its consequences or was it really out of no concern. Nor could I make out what Vikram actually wanted from her, just her saying that she loved him or actually ta...
Read more

ಹೆಣ್ಣೆಂದರೆ...?!

ಮನುಷ್ಯನೆಂದಮೇಲೆ ವಿವೇಕ, ವಿಚಾರ, ವಿವೇಚನೆ ಅನುಭವ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲಿಯೂ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಓರ್ವನಿಗೆ ಸರಿ ಎನಿಸಿದ ವಿಷಯ ಉಳಿದೆಲ್ಲರಿಗೂ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಆಗಬೇಕೆಂತೇನಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ದೃಷ್ಟಿಕೋನವಿರುತ್ತದೆ, ಅದರ ಅನುಸಾರ, ಆತ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡುವ ಪರಿ ಉಳಿದೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಬಹುದು.  ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆಂದು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿ ಅಮ್ಮನ ವಯಸ್ಕಳಾದ ಗೌರಿಯನ್ನು ಕಂಡೆ. ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಶಾಲೆ ಕಲಿತವಳು ಆಕೆ, ನೆರೆಮನೆಯವಳೇ. ಸುಮಾರು ೪೬-೪೮ ವಯಸ್ಸು. ಗದ್ದೆ, ಕೊಟ್ಟಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿದವಳು. ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಪರಿಚಯವಿದ್ದರಿಂದ, ಸಲುಗೆಯಿತ್ತು. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡವಳೇ ಓಡಿ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಯತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ದಳು. ಕೆಲಕಾಲ ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಹಾಗೆಯೆ ಕೇಳಿದೆ, "ನಿನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗಿರಬೇಕು, ಯಾವ ನಿಲುವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು?" ಆಕೆಗೆ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬೇಕಾಯಿತು. ಬಳಿಕ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆ ಮಾತನ್ನು ಶುರು ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. "ಹೆಣ್ಣು ಅಂದ್ಮೇಲೆ ಒಳ್ಳೆ ಗುಣವಂತೂ ಇರ್ಲೇಬೇಕು. ಮನೆಗೆಲಸದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಚುರುಕಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸಬೇಕು. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕು . ನೀನ್ ಕೇಳಬಹುದು, ಆ ಚೌಕಟ್ಟು ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂದು?  "ನೋಡು, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣೊಂದು ಹುಟ್ಟಿತೆಂದರೆ...
Read more

The Palace of Illusions - Chitra Banerjee Divakaruni

Image
The Palace of Illusions - Chitra Banerjee Divakaruni  Just as I was yearning for it, I could read the great epic 'The Mahabharata' through the lens of a royal woman, Panchaali . When it comes to lengthy chronicles such as this one, various writers come forward with their own touch to the storyline, each one I've come across being the best one. Here, the author has put forth the tale through the words of Draupadi, the woman who married the five Pandava brothers and is regarded as one of the Panchakanyas (along with Kunti, Tara, Ahalya and Mandodari). The narration begins from the yajna scenes, from which both Dhrishtadhyumna (addressed by her as Dhri) and Draupadi came into the earth. Later, the atmosphere of Kampilya (the capital of Panchaal), which she found suffocating initially, was described as though it lacked the usual charm any wealthy Kingdom possessed. In a nutshell, Draupadi found her childhood a boring one, except for the company of her only brother...
Read more